Emerytura – czy jest szansa, aby nie była taka niska?
Emerytura z ZUS, tzw. pierwszy filar, nigdy nie osiągnie satysfakcjonującej dla emerytów wysokości. A będzie jeszcze gorzej – coraz mniej młodych ludzi będzie pracowało i pokrywało świadczenia emerytalne rosnącej grupy osób po sześćdziesiątym, w przypadku kobiet, i sześćdziesiątym piątym roku życiu w przypadku mężczyzn.
Większe nadzieje, teoretycznie, możemy wiązać z drugim filarem, czyli z częścią, którą zarządza OFE. W tym celu zostały one wprowadzone po reformie emerytalnej dziesięć lat temu – miały zagwarantować, że nasza przyszła emerytura osiągnie poziom europejski i umożliwi nam wygodne życie po zakończeniu okresu aktywności zawodowej. Jednak po ostatnich wynikach, na które wpłynęły zawirowania na globalnym rynku finansowym zaczynam w to powątpiewać – jeszcze kilka kryzysów w ciągu najbliższych trzydziestu lat i wysokość moich świadczeń emerytalnych osiągnie śmiesznie niski poziom, zbliżony to tego przed reforma emerytalną. Tak naprawdę okazuję, że jedyną szansą na to, aby emerytura była godnej wysokości, jest zapisanie do trzeciego filaru. Tutaj samodzielnie wybieramy sposób inwestowania, który nam odpowiada, a tym samym zwiększamy swoje szansę na satysfakcjonującą nas stopę zwrotu. Problem jest tylko jeden – musimy wykładać regularnie kasę z własnej kieszeni i zamrozić ja na kilkadziesiąt lat. Czy to ma sens?
Na to pytanie musi już każdy z nas odpowiedzieć sobie samodzielnie. Ja akurat nie wierzę, aby moja przyszła emerytura, była warta wieloletnich poświęceń.